Wat lekker schrijft…

Om tot veel woorden te komen, ben ik op zoek gegaan binnen mijn verhaal wat nou lekker vlot doorschrijft. Dat zijn toch wel dingen die ook te maken hebben met mijn eigen leven. Zoals het schrijven zelf:

Noem me ouderwets, maar ik ben dol op schrijven. Het geluid van de pen die op het papier krast. Vooral als het nacht is, Lucha naast me in slaap gevallen is en ik de slaap niet meer kan vatten. Door zijn komst dankzij een kinderlijke nachtmerrie, zijn mijn dromen vervlogen met de nog onzichtbare dageraad. Maar dan zijn het aantekeningen in het donker. Ik heb echt koffie nodig en dit uitzicht op het stadsplein om je brief te kunnen beantwoorden.

Of yoga:

Vanuit de muishouding ging Yonna op haar buik liggen met haar benen tegen elkaar. ‘Leg je handen naast je borst plat op de grond. Duw je armen omhoog, zodat je bovenlichaam van de grond komt. Kijk maar eens om je heen.’ vertelde Yonna en de kinderen deden haar na.

Lesgeven:

‘Deze eerste les gaat over je eigenwaarde ontdekken.’ begon Julia de les. Ze keek het groepje van tien mensen rond. Iedereen had zich net voorgesteld. Max Thomas had maar twee namen echt onthouden. Jolanda en Thomas. Dan waren er nog Freddie en Tinka die er ook zijn. Lies was er niet. Max Thomas is een beetje opgelucht dat ze er niet is. Hij had geen zin in ongeïnteresseerdheid.

Maar ook komen vreemde zaken voor, zoals deze filosofie aan een mier gekoppeld:

Wat was dat met die mier? Ik heb de mier zelfs even gegoogled en wat vind ik? Een dier in een kolonie die volgens een stramien werkt. Dag in dag uit. Heb ik er zo’n aversie tegen omdat ik dat ook was, voordat ik stopte met werken? Vind ik het gewoon niet langer prettig om iemand te zijn die veel werk op zich neemt? Te veel, misschien is dat wel het sleutelwoord. Te veel is nooit goed, hoorde ik dat Nouka laatst niet zeggen tegen Lucha. ‘Genoeg is genoeg. Te veel is niet goed.’ Dat ging over de hagelslag op brood, toch is het eigenlijk toepasbaar op alles in het leven.

Of grapjes:

(Rob) liet zien dat er een kast was voor al je speelgoed.

‘Ik heb een zusje.’ zei Lucha die niet goed wist waar hij haar kwijt moest. Rob liet hem toen de oven zien die laag zat. ‘Alleen aanzitten als het lichtje niet brandt.’ Herhaalde hij een regel van zijn moeder.

Eén ding is me wel duidelijk geworden. Als ik in de flow zit, kan ik bijna mijn gedachten niet bijhouden, laat staan dat er ook maar iets klopt van de Nederlandse spelling. Maar daar steek ik nu mijn tong naar uit! Wat gaat het heerlijk, dat schrijven. Week 2 van NaNoWriMo wordt wel eens de ‘helweek’ genoemd, maar na mijn ‘helweekenden’ met weinig tijd, zit ik juist in de schrijf flow. Het is dat mijn blaas en maag aangeven wanneer ik een break moet hebben, want anders… (zou ik bijna vergeten te gaan werken)

het eerste weekend

Ik begon het weekend met 1851 woorden

De to-do-list leek expansioneel te groeien in één avond tijd. Vervolgens meldde 5 mensen zich dat ze toch echt op mijn vrijgeroosterde zondag kwamen koffie drinken, want ze moesten nodig mijn buik bewonderen (die minder hard groeit dan mijn to-do-list, maar toch behoorlijk hard groeit) en zonder back-up werd mijn nee weggemoffeld (ik moet daar echt wat aan gaan doen, dat overkomt me vaker). Vervolgens knuffelde ik zaterdagochtend voor troost te lang met mijn man waardoor alles in 5 uurtjes gepropt moest. Ik wilde al bijna dag zeggen tegen NaNoWriMo…

Tijdens een moment van onoplettendheid kreeg de jongste kat mijn laatste schilderij (van de uitdaging van oktober) in de gaten. Binnen no-time was het ding geruïneerd. Ik kan wel janken!

En toen kapte mijn virusscanner op mijn computer ermee en werd mijn beeld een stoplicht: dan weer rood, groen, oranje, blauw of wit. Bij herstart heb ik als eerste mijn documentje van NaNoWriMo gered en vervolgens wat andere belangrijke documentjes. Ik begin nu toch echt beren op mijn weg naar een goed voltooide NaNoWriMo te zien…

Beren-op-de-weg

Terwijl ik het eerste deel van deze blog tik, krijg ik een bloedneus, de zoveelste van de zaterdag.

Op zondag zit de drukte uiteindelijk hem vooral in de ochtend. Ik word vroeg wakker, waardoor ik een uur de kans zie om te schrijven, ik moet haasten om op tijd bij yoga te zijn, en dan is er de visite. Maar na 3 uur is opeens alle visite weg en lijk ik alle tijd van de wereld te hebben. Zo moe als ik ben, ga ik eerst een uur rusten en begin dan vol nieuwe moed aan het verhaal. Misschien zijn het alleen maar knuffelberen op de weg ;)

Met een pauze om lasagne te maken, haal ik toch bijna mijn weekenddoel: 4975 woorden. Laatste zin (ik ben van de lange zinnen dit weekend):

Doordat Roger zes dagen in de week voor het eten zorgde, kon ze zich prima aan haar dieet houden, buiten de twee koffies per week om, die ze nodig had om vellen vol te schrijven over de groei van de kinderen, de ontwikkelingen in het huishouden en haar wens ooit eens de grote steden van Europa te bezoeken om te shoppen tot het limit van Arrettes creditcard.

NaNoWriMo 2013

nanowrimo1

Zoals ieder jaar, doe ik ook deze november mee aan NaNoWriMo. Van te voren mag ik van mezelf een eerste zin opschrijven, wat uitwerken over mogelijke karakters en ideeën over gebeurtenissen. Maar niet te veel en al helemaal geen einde, want het moet ook voor mij een avontuur zijn, waarbij ik niet weet hoe het eindigt. Het doel voor mij bij NaNoWriMo is om mijn Innerlijke Criticus uit te schakelen zodat ik vrij kan schrijven. Ik hoef dan even niet te letten op spelling, grammatica en of mijn verhaal nog wel klopt van begin tot einde. Door de druk van NaNoWriMo (schrijf een verhaal van minstens 50.000 woorden in 30 dagen) lukt me dat aardig.

Waar ik vaak tegenaan loop is de to-do-list waar ik graag mee werk. Deze lijst heeft huishoudelijke taken, werk gerelateerde taken en kleine verplichtingen erop staan die soms zelfs verbonden zijn aan een deadline. Hierdoor ben ik gauw geneigd om deze taken eerst te doen, alvorens ik begin met schrijven waardoor ik niet meer toe kom aan schrijven.

Daarbij zijn mijn dagen nu ingekort. Ik ben nu 6 maanden zwanger en heb (nog steeds) last van moeheid. Ik red 14 uur op een dag achter elkaar wakker te blijven, maar dat is ook echt de max. Daarvan werk ik per dag tussen de 5 en 8 uur. Ik heb ontbijt en avondeten nodig en wil het huishouden niet laten verslonzen. Daar zit dus ook een extra uitdaging in.

Mijn sociale leven laat ik ook niet een maand voor wat het is. Mijn vrienden en familie kunnen prima als inspiratiebron dienen en zo doe ik situaties op die misschien goed bruikbaar zijn voor mijn verhaal.

Toch ga ik het doen. Ik ben er van overtuigd dat ik het weer ga redden. Een grote pot thee, chocola, wat aantekeningen en een leeg word-document… hulpmiddelen om het te redden.

Via deze blog wil ik je op de hoogte houden hoe het gaat met mijn NaNoWriMo. Je kan zelf ook meedoen door je op te geven op de website (geheel gratis). Heb je tips of ideeën voor mijn verhaal, laat het me dan weten via Facebook.

Mijn eerste zin dit jaar:

Dit is het verhaal over hoe Maximilian Thomas Eggert een kunstenaar werd. nanowrimo-nov03-2012